Η Καμήλα- Μπουντουρέλη Ελένη

Η Καμήλα

 

Τα ίχνη του άγριου ενστίκτου, που εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μας, δε τα αντιλαμβανόμαστε στις ομαλές καταστάσεις μιας ήρεμης και αρμονικής κοινωνίας. Μέσα σε αυτήν ο εαυτός μας παρουσιάζει μια επιφάνεια εξαιρετικά συνειδητοποιημένη. Είμαστε όλοι σωστοί και νομιμόφρονες άνθρωποι με εκπολιτισμένες αντιλήψεις, με ήρεμα αισθήματα και θεμιτές δραστηριότητες.

 

 

Τί γίνεται, όμως, αν είσαι καμήλα; Όχι φώκια, ούτε ελέφαντας, ούτε καν ένα ταπεινό ζουζούνι, αλλά καμήλα, με καμπούρα, μακριές σκληρές βλεφαρίδες, που μπορεί να μη διορθώνονται με μάσκαρα, αλλά σε προστατεύουν από τις αμμοθύελλες, γιατί, μη ξεχνάς, καμήλα είσαι, στην έρημο ζεις, εκεί έχει τόση πολύ άμμο, μέχρι εκεί που πάει το μάτι σου.

Ή μάλλον, μεταξύ μας , η σωστή ερώτηση θα ήταν: έχουν οι καμήλες άγριο ένστικτο;

Ποιός ξέρει; Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουν ένστικτο, ίσως όχι άγριο, απλά ένστικτο.

Ξέρουν να αποφεύγουν τις κακοτοπιές, καταφέρνουν να επιβιώσουν στην έρημο, βρίσκουν πάντα κάτι να φάνε, αλλά διατηρούν τη σιλουέτα τους και κάνουν παρέα με εκείνες που έχουν τις πιο όμορφες, στρογγυλές και υγιείς καμπούρες.

Αν αυτό δεν λέγεται ένστικτο, τότε πώς λέγεται ;

Και το πιο εντυπωσιακό από όλα  είναι ότι αυτές οι μακριές σκληρές βλεφαρίδες  δεν τις εμποδίζουν να βλέπουν μακριά. Σε αντίθεση με πολλά άλλα είδη θηλαστικών με μικρότερες βλεφαρίδες…

Αλλά ας μη ξεχνάμε, πού ζουν οι καμήλες. Ζουν στην έρημο, σε ένα περιβάλλον εχθρικό, αφιλόξενο και σκληρό, ένα περιβάλλον που απαιτεί διαρκή αγώνα επιβίωσης, ανθεκτικότητα, εξυπνάδα και γνώσεις.

Τώρα ας σκεφτούμε πού ζούμε εμείς και τι χαρακτηριστικά απαιτούνται για τη δική μας επιβίωση...

Ίσως, δεν είναι και τόσο διαφορετικά από αυτά της καμήλας, από όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Ζούμε στη δική μας έρημο, μια έρημο πιο αφιλόξενη από αυτή του φιλικού και άκρως συμπαθητικού, κατά τα άλλα, θηλαστικού .

Ωστόσο, όπως και η καμήλα, έχουμε κι εμείς γεννηθεί στο δικό μας περιβάλλον, έχουμε αυτοματοποιήσει τις αντιδράσεις και τις δράσεις μας, ξέρουμε τις κακοτοπιές και πώς να τις αποφύγουμε, δεν γεννηθήκαμε γνώστες, σταδιακά έγινε η συνειδητοποίηση και η πλήρη πρόσληψη των συνθηκών .

Όπως και η καμήλα,  πρέπει να επιβιώσουμε μόνοι μας  και πρέπει να θυμόμαστε ότι, παρόλο που έχει πολύ μακριά πόδια, δεν τρέχει συνέχεια για να ξεφύγει από τις θύελλες, έχει υπομονή και γνώση. Ξέρει τον εχθρό της, τον έχει μελετήσει και ίσως τον γνωρίζει καλύτερα από τον ίδιο της τον εαυτό.

Οι καμήλες, είναι κατά βάση μοναχικά ζώα, ωστόσο συνυπάρχουν αρμονικά με άλλες φίλες τους, έτσι κι εμείς συνυπάρχουμε, όχι πάντα αρμονικά, ωστόσο προσπαθούμε, γιατί, όπως μας έλεγαν και στο σχολείο: «η προσπάθεια μετράει», κάνουμε φίλους, δημιουργούμε γνωστούς, αποκτούμε ένα ευρύ κοινωνικό περιβάλλον.

Ωστόσο πολλές φορές θυμόμαστε τον μακρινό μας ξάδελφο, τρομάζουμε και κάνουμε ό, τι και αυτός, χώνουμε το κεφάλι βαθιά στο χώμα και ελπίζουμε να μείνουμε για λίγο μόνοι, ή απλά να περάσει το χειρότερο και, μόλις φύγει, να σηκωθούμε περιχαρείς και να βροντοφωνάξουμε ως άλλος Αρχιμήδης (περίπου): «φτου, ξελεφτερία!» ή σε πολλές περιπτώσεις «χα χα, σου ξέφυγα!» .

Το συμπέρασμα το αφήνω σε σας, πρώτον αν αντέξατε και διαβάσατε ως το τέλος - παρεμπιπτόντως, συγχαρητήρια! – και δεύτερον αν καταλάβατε κάτι, ώστε να καταλήξετε σε ένα λογικό κατά τα άλλα συμπέρασμα.

Από μένα μόνο μια συμβουλή: στα αραβικά «Σαχάρα» σημαίνει έρημος, οπότε μην πείτε ποτέ: «Η έρημος Σαχάρα...» (είναι σαν να λέτε «Η έρημος Έρημος», wow ε…;) .

Μπουντουρέλη Ελένη

                                                    Θεσσαλονίκη Ιούλιος 2011