Ψααάκια - Μπουντουρέλη Ελένη

Ψαααάκια ...

 

 

 

Η έρημος, οι φοίνικες, η ζέστη και άλλες λέξεις συναφείς...

Ποιο είναι το νόημα, ωστόσο, αν δεν καταφέρεις να ξεφύγεις γρήγορα, πριν σε καταπιεί η άμμος, πριν πέσει ο φοίνικας, πριν σε σκοτώσει η ζέστη και πριν καν βρεις την όαση;

 

 

Δεν θα προτιμούσες να ήσουν σαρδέλα; Σκέψου τί τραγικά είδη θανάτου σε περιμένουν στην έρημο, ενώ η σαρδέλα…;

 

Ζει ανέμελα στο νερό, περνά τη ζωή της πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας. Το μόνο της άγχος είναι να μη γίνει τηγανιτή ένα ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι σε μια καθαρή κουζίνα (που μετά θα λερωθεί οπωσδήποτε), ή, τέλος, φοβάται μην αποτελέσει το μεσημεριανό σε ένα μεγαλύτερου μεγέθους μακρινό συγγενή της.

 

Οι κανίβαλοι!

 

Κατά τα άλλα, όμως, μια χαρά περνάει, μπλουμ εδώ , μπλουμ εκεί ...

 

Αλλά… - και πάντα υπάρχει κι ένα «αλλά»-, το μειονέκτημα σε όλη αυτή τη χολυγουντιανή ευτυχία είναι ότι ποτέ δεν είναι μόνη της. Πάντα κάνει παρέα με τις πολλές, μα πάρα πολλές αδελφές της. «Πού είναι το κακό;», θα ρωτούσε κανείς, «μια οικογένεια είναι, αίμα της...»

 

Μμμ... σκέψου δυο λεπτά: όπου και να πας, έχεις πίσω σου, δίπλα σου, πλαγιομετωπικά σου και μπροστά σου κάποιους, γνωστούς μεν, οικογένεια... παρόλα αυτά πάντα κάποιος είναι εκεί .

 

Ο χειρότερος εφιάλτης του ψυχαναγκαστικού τύπου, που έχει με τη βούλα γιατρού μανία καταδίωξης. Όχι και άδικα, θα σκεφτείτε, αν είσαι σαρδέλα.

 

Η μόνη περίπτωση να μην είσαι μέλος της φωσφοριζέ αυτής μάζας είναι να είσαι ο αρχηγός. Σε αυτή τη περίπτωση αλλάζουν τα δεδομένα, όλοι είναι πίσω σου κι εσύ μόνος μπροστά, να βλέπεις το πέλαγος να απλώνεται μπροστά σου.

 

 

 

 

 

Τρομάζεις;

 

Δεν πειράζει, και η καμήλα τρομάζει όταν βλέπει την απέραντη έρημο που πρέπει να διασχίσει. Προσπάθησε να το ξεπεράσεις, ούτως ή άλλως, όπως λέει και η γιαγιά μου, κάθε αρχή και δύσκολη.

 

Εξάλλου, υπάρχουν και χειρότερα, όπως η εναλλακτική, να είσαι πάλι ένα με όλους, όχι όπως οι τρείς ή οι τέσσερις σωματοφύλακες, αλλά ως ένα μέλος του συνόλου που απλά συντονίζεται με τα λέπια και τα πτερύγια των υπολοίπων.

 

Επομένως, μάλλον είναι καλύτερα να είσαι ο αρχηγός. Αντιμετώπισε τον φόβο για το άγνωστο, νιώσε το ρυθμό του κενού που απλώνεται μπροστά σου και για να προχωράς, βάζε μικρούς προσεκτικούς στόχους και θυμήσου πάντα να αποφεύγεις τα δίχτυα και τα δολώματα, γιατί, ό, τι λάμπει, δεν είναι το σκουληκάκι - αλλά το αγκίστρι.

 

Μη φοβάσαι, λοιπόν, μικρή μου σαρδέλα το κενό ή το άγνωστο. Να φοβάσαι τον ίδιο το φόβο και, μη ξεχνάς, δεν είσαι μόνη σου! Οδηγείς κάποιους που σε εμπιστεύονται, σε θαυμάζουν και ίσως να σε ζηλεύουν ταυτόχρονα,  επειδή το μόνο που βλέπουν αυτοί είναι φωσφοριζέ με λέπια ουρές να κουνιούνται πέρα-δώθε.

 

Πάρε μια βαθιά νερουλή ανάσα, κάνε κουράγιο και προσπάθησε για το καλύτερο.

 

   Μπουντουρέλη Ελένη

 

Θεσσαλονίκη Ιούλιος 2011